ادب پارسی

از میراث زبان و ادبیات پارسی

 
 
 

گویند   مرا   چو    زاد    مادر                پستان به دهن گرفتن آموخت

شب ها   بر     گاهواره    من               بیدار نشست و خفتن آموخت

دستم  بگرفت  و   پا به پا  برد               تا   شیوه   راه  رفتن   آموخت

یک  حرف  و  دو حرف  بر زبانم              الفاظ  نهاد   و   گفتن   آموخت

  لبخند     نهاد   بر     لب   من             بر   غنچه  گل  شکفتن آموخت  

پس هستی من ز هستی اوست
تا هستم و هست دارمش دوست

ایرج میرزا

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱٢/۱۱ساعت ٢:٥۳ ‎ب.ظ توسط ع.فروتن نظرات ()

حاج محمد تقی، ملقب به فصیح‌الملک، متخلص به شوریده، پدرش عباس پیشه‌ور از اعقاب اهلی شیرازی، شاعر معروف عهد صفویه و صاحب مثنوی سحر حلال، است. زادروز او به تاریخ (١٢۶٧ ه ق) در شیراز بود. او در روز پنچ‌شنبه (٢١ مهر ١٣٠۵ خورشیدی) برابر با ششم ربیع‌الثانی (١٣۴۵ ه ق)در زادگاه خود درگذشت و در جوار آرمگاه شیخ شیراز سعدی به خاک سپرده شد.این غزل شاهکار از اوست:

هر چه کنی بکن مکن ترک من ای نگار من

هر چه بری ببر مـــــبر سنگدلی به کار من

                                    هر چه هلی بهل مهل پرده به روی چون قمر

                                    هر چه دری بدر مدر پرده اعتبــــــــــــــــار من

هر چه کشــی بکش مکش باده به بزم مدعی

هر چه خوری بخور مخور خون من ای نگار من

                                           هر چه دهی بده مده زلف به باد ای صنم

                                           هر چه نهی بنه منه پای به رهگــــذار من

هر چه کشی بکش مکش صید حرم که نیست خوش

هــــــــــر چه شوی بشو مشو تشنه به خون زار من

                                         هر چه بری ببر مبر رشته الفت مـــــــــــرا

                                         هر چه کنی بکن مکن خـــــــانه اختیار من

هر چه روی برو مرو راه خــــلاف دوستی

هر چه زنی بزن مزن طعنه به روزگار من

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٦/٧ساعت ۱٠:٥۳ ‎ب.ظ توسط ع.فروتن نظرات ()


Design By : Pichak